Ροκ Ιστορίες

Μέσα από δυο μικρά βιβλία εξαιρετικής αισθητικής η Χίλντα Παπαδημητρίου μας εξιστορεί την πορεία δυο μεγάλων συγκροτημάτων της ποπ και της ροκ μουσικής που κυριάρχησαν στον χώρο για μια εικοσαετία. Εν αρχή ην οι Beatles, συνώνυμο της σύγχρονης ποπ μουσικής για μια ολόκληρη γενιά. Παρακολουθούμε την εξέλιξη τους βήμα βήμα: από τη συνάντηση του 17χρονου Τζον Λένον με τον 15χρονο Πολ ΜακΚάρτνεϊ σε μια συναυλία του συγκροτήματος του πρώτου στο Λίβερπουλ, την προσθήκη του Χάρισον, του Ρίνγκο, την εποχή που έπαιζαν σε κλαμπ στο Αμβούργο, τη γνωριμία τους με τον μάνατζερ Μπράιαν Έπσταιν, και περνώντας διαδοχικά στον πρώτο τους δίσκο, στην beatlemania που σάρωσε τον πλανήτη, στις ταινίες με τον Ρίτσαρντ Λέστερ, στους πειραματισμούς με τις ουσίες, στην ψυχεδελική περίοδο, ως την κορυφή του «Sgt Pepper's» και την τελική διάλυση. Μαγικές στιγμές, εσωτερικές συγκρούσεις, στο επίκεντρο μιας τρομερής εποχής που απείλησε ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Τέσσερα (έστω τρία) απίστευτα ταλέντα που η τύχη τα έφερε κοντά και ευτυχώς διέψευσαν την περίφημη ατάκα που είχε πει η Μίμι, θεία του Λέ-νον, στη μητέρα του Χάρισον: «θα είχαμε όλοι ζήσει μια ήσυχη ζωή αν δεν τους ενθάρρυνες!»

Αν οι Beatles ήταν οι fab four της ποπ, οι Clash ήταν «the wild bunch», η άγρια συμμορία του ροκ (δεν είναι τυχαίος ο στίχος τους «phony beatlemania»). Όταν τον Φεβρουάριο του '77 το συγκρότημα ηχογραφούσε το περίφημο «White Riot» (σύνθεση του αρχηγού τους Τζο Στράμερ που χάθηκε πρόσφατα), κάτι άλλαζε στην ιστορία του ροκ. Το πανκ από μηδενιστικό κίνημα άρνησης των πάντων έβρισκε την αυθεντικότητα και την αιτία του σε ένα σκληρό επαναστατικό ήχο που μας έδωσε μέσα σε 7-8 χρόνια ένα σωρό αριστουργήματα. Ο Στράμερ έλεγε «Είμαστε κατά της άγνοιας» και οι Clash ήταν «the only band that matters». To συγκρότημα βούτηξε βαθιά στις ρίζες του rock 'n' roll μπολιάζοντάς το με την παράδοση του ska και τροφοδοτώντας το αμάλγαμα με στίχους που έσπαγαν κόκαλα: «The ice age is coming, the sun is zooming in / meltdown expected the wheat is growing thin / engines stop running but I have no fear / 'cos London is drowning and I live by the river». Προχώρησαν το ροκ μίλια μπροστά και κάηκαν χωρίς ποτέ να σβήσουν. It's better to burn out, than to fade away, όπως έλεγε και ο πατριάρχης Νιλ Γιανγκ, κάτι που ο σερ Πολ (ΜακΚάρτνεϊ) μάλλον δεν το έλαβε υπόψη του.