Κέιτ Γουένερ
Κριτική
2006

Η Μάρεα ήταν ακόμη παιδάκι όταν ο πατέρας της, πυρηνικός φυσικός, συμμετείχε στο απόρρητο στρατιωτικό σχέδιο Μανχάταν, την ομάδα που κατασκεύασε την πρώτη υδρογονοβόμβα στη δεκαετία του ‘50. Της άρεσε να κάθεται στα γόνατα του Αϊνστάιν, στενού φίλου του πατέρα της, να χορεύει μαζί του βαλς και να τον φωνάζει “παππού”.
Γρήγορα η ομάδα διαφώνησε πάνω στο κρίσιμο ηθικό θέμα της εξέλιξης της βόμβας. Αλλά ο πατέρας της παρέμεινε, μέχρι τον ανεξήγητο θάνατό του.
Τριαντάχρονη πια, η Μάρεα επιστρέφει στη Νέα Υόρκη μετά τη περιπλάνησή της σε τρεις ηπείρους, με την πρόθεση να ριζώσει οριστικά. Παλεύει ακόμα με τους δαίμονές της, αλλά είναι αποφασισμένη να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Για να ξεπλύνει τις ενοχές της βυθίζεται στην ψυχανάλυση, όχι με έναν, αλλά με τέσσερις ψυχιάτρους, που ανήκουν σε διαφορετικές σχολές. Τον καταλυτικό ρόλο στην κάθαρσή της θα παίξει η ανακάλυψη του ημερολογίου του πατέρα της και στήριγμα θα είναι πάντα οι τρυφερές αναμνήσεις της από τον “παππού” Αϊνστάιν.
Με λυτρωτικό χιούμορ και με βαθιά γνώση της ψυχανάλυσης, η συγγραφέας μας ταξιδεύει με μαεστρία μέσα στο χώρο και στο χρόνο – όπως εξάλλου θα το ήθελε και ο μεγάλος Αϊνστάιν. Η ευρηματική πλοκή κορυφώνεται με την τοποθέτηση μιας πασίγνωστης προσωπικότητας της εποχής μας στο ρόλο του πιστού φίλου και συνομιλητή της φανταστικής ηρωίδας.
Το βιβλίο απευθύνεται σε ένα ποικιλόμορφο κοινό: από αναγνώστες με πολιτικούς προβληματισμούς, μέχρι αυτούς με ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση, αλλά και τους φανατικούς οπαδούς της καλής σύγχρονης λογοτεχνίας.